Year 2011 Let's remove distances تنھنجا ڳوڙھا، منھنجا ڳوڙھا ساڳي رنگ جا

Let’s remove distances
Translated By: SHABBIR LASHARI
عوامي آواز مئگزين2011-1-02
http://magazine.awamiawaz.com/2011/02-01-2011/artical-10.htm
سنڌ ميگ داٽ ڪام تي
http://sindhmag.com/zulfiqarbahan.htm
your tears and mine have same colour ,

your blood and mine have same colour,

then why such distances ?

your body fragrant , I have smelled,

when people say this, hint , I shed tears ,

though I prepared, with perfumed and powdered ,

then U look , yes U behold ,

Is there any difference us?

Moon , air and sun

same for you and me

home of Lanai and roof

is same for me and U both ,

school , toys ,colouful dresses daily for U ,

and am in same clothes, from long time

your and mine same parents,

but for you upgraded school,

while yellow school for me ,

Yellowish fear runs in my vains,

For you club and car ,

But always sharp axe awaiting me,

why not you taking axe for this smelled society?

You destroy such classes of society ,

and construct a peaceful universe,

make this globe , a loving place ,

A universe of peace , properity and equality ,

Let’s remove distances

your tears and mine have same colour ,

your blood and mine have same colour,

then why such distances ?


تنھنجا ڳوڙھا، منھنجا ڳوڙھا

ساڳي رنگ جا،

تنھنجو رت، منھنجو رت

ساڳي رنگ جو،

تنھنجي منھنجي وچ ۾،

پوء ڇو ھيڏو ويڇو؟

تنھنجي بت مان خوشبوء ٻھڪي

منھنجي بت مان بوء اچي

لوڪ چوي ٿو،رو.ئڻ اچي ٿو

ڏس مان تيل ڦليل ڪيان ٿو

عطر عبير سان سنان ڪيان ٿو

پوء تون ڏس،ھا تون ڏس

تو ۾ مون ۾ آ ڪو ويڇو؟

چنڊ ھوا ۽ اس

تو لاٰٰٰءِمون لاء آھي ساڳي

گھر جو انڱڻ، گھر جي ڇت

تو لاٰٰٰءِمون لاء آھي ساڳي

تو لاء اسڪول، تو لاء رانديڪا

تو لاء روز ويس وڳا

مون لاء چولي آھي ساڳي

تو ۽ منھنجو امڙ ابو آھي ساڳيو

تو لاء آھي اعلي اسڪول

مون لاء ڇو پيلو اسڪول

جنھن منھنجي رڳ رڳ ۾

خوف جي آ پيلاڻ ڀري

تولاء ڪلب، تو لاء گاڏي

منھنجي ڪنڌ لاء تيز ڪھاڙي

ھن بدبودار اھڙي سماج لاء

ڇونھ کڻي ٿو يار ڪھاڙي؟

ھي طبقاتي نظام اکيڙي

ڪو شانت ڀريو نگر اڏجي

دنيا جي ھن گولي کي

سک برابري پيار جوسنسار بڻائي

مٽائجي ھر ھڪ ويڇو،

تنھنجا ڳوڙھا، منھنجا ڳوڙھا

ساڳي رنگ جا،

تنھنجو رت، منھنجو رت

ساڳي رنگ جو،

تنھنجي منھنجي وچ ۾،

پوء ڇو ھيڏو ويڇو؟

سچ ڪيئن لکي سگھندين How Can You Write Down the Truth!

How Can You Write Down the Truth!
Translated from Sindhi Into English by Mubarak Ali Lashari
Poem by Zulfiqar Behan


If you keep on loving your being;

How can you write down the truth!

If you keep on boasting up;

How can you write down the truth!

There, where thinking be casted out,

And beauty be kept in the penal complex;

On the soil of nervousness,

How can you find out the pathway!

There, where are traps at every bit;

Envy is its brother and jealousy its father;

So cold its laughters and so hot its tears,

Tell me, how you can witness, then!

There are dribbles in the nib of your pen;

Nothing to you? if someone dies in cold!

You would pierce gluttony in the coffer of creation;

Then, how would you utter rightly!

Kids, beauty, fragrance and love;

What is more in the world than those;

If you discard all above;

How would live out in the world suppose!

Peoples glance at you earnestly;

Bring the memorandum of the truth early!

If you didn’t wake up right now;

Where in the history would you hide and how!

If you keep on loving your being;

How can you write down the truth!

If you keep on boasting up;

How can you write down the truth!


Translated from Sindhi Into English by Mubarak Ali Lashari
سچ ڪيئن لکي سگھندين

جي ساھ سان پياررکندين
سچ ڪيئن لکي سگھندين
رڳو پاڻ پيو پڏائيندين
سچ ڪيئن لکي سگھندين

جت سوچ تي پھرا لڳن
جت سونھن تي تالا لڳن
مونجھ واري ملڪ ۾
واٽ ڪيئن لھي سگھندين

وک وک ماريءَڪوڙڪي رکي
بغض ھن جو ڀاءُ،ڪينوھنجوپيءُ
سردسردٽھڪ،گرم گرم ڳوڙھا
ٻڌاءِ ڪيئن ڏسي سگھندين

قلم تنھنجي مان گف ڳڙي
توکي ڇا ڪو سيءَمري؟
تخليق جي سيني تي لالچ رونبيندين
حق ڪيئن لکي سگھندين

ٻار، سونھن،خوشبوء پيار
دنيا ۾ ٻيو ڇاھي يار
تن سان جي نفرت ڪندي
ڏس ڪيئن جي سگھندين؟

قومون ڏسن ٿيون توڏي
اچ سچ جو نياپو ڏي
اڄ ڀي نه جي تون جاڳئين
تاريخ۾نه لڪي سگھندين

جي ساھ سان پياررکندين
سچ ڪيئن لکي سگھندين
رڳو پاڻ پيو پڏائيندين
سچ ڪيئن لکي سگھندين


شاعري ذوالفقاربھڻ